Tibb Universitetinə ilk getdiyim gün elə bir xatirədir ki, ömrümün son anlarına qədər gözlərimin önündən getməyəcək. Anatomiya dərsi idi. Elə qarşılandıq ki, sanki Quantanamo həbsxanasına düşmüşük. Müəlliməmizin baxışları o qədər sərt və qəddar idi ki, elə bil mən universitetə daxil olmuşam deyə, onun hansısa qohumu kənarda qalıb.

Azmedinfo.az həkim Kardioloq-aritmoloq Günay Rəhimovanın xatirələrini oxucularla bölüşür:

Kolpak başımızda durmadı deyə az qalırdılar bizi “sürgün” etsinlər. Leksiyalardan danışmaq isə tamam başqa bir “level” idi. Bir-birimizə sığınıb yetim cücələr kimi düşünürdük: “Görəsən, daha nə gələcək bu bədbaxt başımıza?” Beləcə illər keçdi, biz də illərlə birlikdə əriyib getdik.

Sonra məlum oldu ki, mən hətta EKQ-nin bəsit interpretasiyasını belə bilmirəm. Amma şans elə gətirdi ki, yolum Mərkəzi Klinikaya düşdü. Orada Türkiyədən gələn dəyərli uzmanlarla — Kamran Musayev, Firdovsi İbrahimov, Üzeyir Rəhimov, Cavid Həmişəyev, Fərid Əliyev — tanış oldum və həkim kimi yetişdim.

İndi də Universitetin qarşısından keçəndə kövrəlirəm. Kimsə səhv anlamasın, amma mən ora 6500 AZN təhsil haqqı ödəməzdim!

Daha dərinə gedəndə isə düşünürəm: əgər indi yenə 17 yaşım olsa və seçim şansım verilsəydi, yəqin ki, həkim də olmazdım. Niyə həkim olum ki? Gecə-gündüz stresdən saçımı ağardım, ailəmdən, övladıma verəcəyim zamandan oğurlayım, əməliyyat otaqlarında qocalım — və bütün bunların qarşılığında sosial şəbəkədə kitab üzü açmayan biri çıxıb yazsın: “Azərbayjanda vapşe həkim yoxdu?!”