"Bu gün texnologiya həyatımızı asanlaşdırsa da, uşaqların həyatında fərqli bir reallıq yaradıb. Hərəkətin yerini ekranlar, oyun meydançalarının yerini isə telefonlar və planşetlər almağa başlayıb. Uşaqların enerjisi hərəkətlə deyil, getdikcə daha çox passiv şəkildə sərf olunur. 1980 də uşaq olan insanlar bu gün təxminən 40–50 yaşlarındadır. Həmən yaşda olanlar artan xərçəng, metabolik və ürək-damar xəstəlikləri ilə bağlı narahatlıqlarını tez-tez dilə gətirirlər. Amma unutmayaq ki, həmin nəsil ən azından daha aktiv uşaqlıq dövrü yaşamışdı. Buna baxmayaraq, müasir dövrün qidalanması, süni qidaların artması, stres, zərərli vərdişlər və passiv həyat tərzi xəstəliklərin artmasına ciddi təsir göstərdi. İndi isə daha ciddi bir sual ortaya çıxır. Əgər artıq indiki uşaqlıq dövrü belə passivləşirsə, yəni enerjisini istifadə etməyən, metabolik sistemləri erkən yaşlardan pozulan bir nəsil formalaşırsa, üstəlik qidalanmanın qlobal miqyasda getdikcə daha çox sənayeləşdiyi bir dövrdə yaşayırıqsa, o zaman gələcək onilliklərdə bizi hansı tibbi və sosial problemlər gözləyə bilər?

 

Məsələyə riyazi və epidemioloji baxışla yanaşdıqda ortaya çıxan mənzərə olduqca ciddi və düşündürücüdür. Bu artıq təkcə bir ailənin problemi deyil. Bu, bütövlükdə cəmiyyətin gələcək sağlamlığı məsələsidir.

 

Valideynlər, müəllimlər, həkimlər və qərar verən insanlar olaraq bu reallığı bu gündən dərk etməliyik. Hər bir dəyişiklik isə ilk növbədə evdən və məktəbdən başlayır. Uşaqlarımızı hərəkətə təşviq etmək, açıq havaya yönəltmək və sağlam həyat tərzini gündəlik həyatın bir hissəsinə çevirmək bizim ortaq məsuliyyətimizdir. Çünki bəzən ən böyük tibbi xidmət xəstəlikləri müalicə etmək deyil, uşaqların xəstəliklərdən uzaq, aktiv və sağlam böyüməsinə imkan yaratmaqdır."